یک هزار لبخند برای صلح

دیدن صدها عکس قشنگ از پیر، جوان، مرد و زن، شاگرد و استاد ، سیاست‌مدار و صنعتگر که همگی به رویت لبخند می زند، بر روی دیوارهای حیات مجتمع آموزشی ستاره منظره فوق العاده دیدنی و زیبا بود. برخلاف سایر محافل و برنامه های مثل این که با سر و صدا و شلوغ همراه است، مردم اما امروز به آرامی به سخنان سازمان دهندگان این نمایشگاه گوش می‌دادند و به تک تک عکس‌ها خیره می شدند. شاید آنها می توانستند احساسات صاحبان پرتره های چاپ شده را در لحظه شکار عکس‌شان، بخوانند. بعضی از بازدیدکنندگان در حالیکه به عکس‌ها نگاه می‌کردند نجوا کنان به همدیگر می گفتند: ” دیدن هریک از این عکس‌ها چقدر به آدم آرامش می‌دهد اما چطور ممکن است نمایش این عکس‌ها در وضعیتی شکننده‌ای امروز به آوردن صلح کمک کند؟” 

1

« یک هزار لبخند برای صلح» نام یک کمپاین وسیع نمایش پرتره‌های خندان است که به ابتکار سازمان جهان بدون خشونت راه افتاده است. این کمپاین شامل جمع آوری هزاران عکس‌خندان از تمام مناطق، گروه‌های قومی و مذهبی در افغانستان و بخشی از دیگر نقاط جهان می‌گردد که طی نمایشگاه‌های در  کابل، بامیان، مزار و هزارت به نمایش در آمده است. همزمان با چهاردهم فبروری 2016، روز عاشقان، آنها یک نمایشگاهی از این عکسها را در محوطه مجتمع آموزشی ستاره تدارک دیدند. دفتر و آموزشگاه اصلی مجتمع آموزشی ستاره در ایستادگاه بس سابقه، نا رسیده به پُل‌سوخته، در حوزه ششم شهرکابل موقعیت دارد.

9

فیض احمد صداق یکی از برگزارکنندگان این نمایشگاه در باره کار شان می‌گوید: «ما هزاران پرتره خندان را از از اقوام و قبایل مختلف سراسر افغانستان و هم‌چنان از دیگر نقاط جهان گرد آورده ایم. ما سعی داریم با کارهای از این دست، به حل منازعه در افغانستان کمک کنیم و فرهنگ عدم خشونت، اتحاد، همبستگی را نه در تنها افغانستان که در دیگر بخش‌ها و نقاط جهان نیز ترویج کنیم. تا شاید بتوانیم در کنارهم به ایجاد و پرورش یک صلح دایمی موفق شویم.»

از زمان تشدید نا امنی‌ها در افغانستان، که سبب نگرانی‌های فزاینده در باره آینده این کشور شده است، چندین کمپاین مشابه به منظور ترویج همدلی و ایجاد همبستگی و امید در میان مردم به راه افتاده است.

قدرت الله رجوی از فعالان صلح طلب و عضو سازمان دنیای بدون خشونت معتقد است که کارهای از این دست هرچند قادر به حل مشکلاتی چون بیکاری، فقر و نا امنی نیست اما این رویکرد ‌می‌تواند به تغییر اذهان مایوس که فکر می‌کنند که هیچ‌ راهی جز فرار از افغانستان و یا بدست گرفتن سلاح وجود ندارد کمک می‌کند تا به آینده امیدوار باشند.زیرا آینده پر از امکان‌های محتمل و غیر محتمل است.

او می‌گوید: « هدف ما از این‌کار ایجاد امید و اعتماد در میان مردم است. زیرا از این طریق مردم به توانایی‌های بالقوه و استعدادهای شان باور می‌کنند و آنها به این واقعیت پی‌می برند که صلح بدون مشارکت آنها تنها با دخالت و برنامه ریزی دیگران ممکن نیست. ما، فقط ما می‌توانیم که آینده صلح آمیز و همزیستی ‌مسالمیز خویش را رقم بزنیم. اگر مردم بپذیرند و مجاب شوند که بدون کاربرد خشونت‌هم راه‌های متعدد و بهتری برای رسیدن به آنچه می‌خواهند وجود دارند، هرگز به خشونت متوسل نخواهند شد.”

3 4

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.