نوشتن به زبان مردم عادی

Sayyadمشهور است که مردم بدخشان روان شاعرانه و زبان گیرا دارند که با گذشت سده‌ها ادبیات عامیانه‌ی غنامندی را شکل داده‌است.  کانتینر فرهنگی بدخشان همواره در تلاش بوده‌است تا این روحیه را با بلند بردن آگاهی درباره‌ی میراث  فرهنگی و سنت‌های ارزشمند، بیش از پیش تقویت کند.

بخشی از کار کانیتنر بدخشان زمینه‌سازی برای گفت‌وگو میان شاعران و نویسندگان بدخشان بوده است. این کانتینر کوشش کرده که در کنار ایجاد گفت‌وگو میان شاعران نسل جوان و شاعران نسل پیشین، روند انتقال تجربه و تبادل افکار را سرعت ببخشد.

عبدالمالک صیاد، شاعر شناخته‌شده‌ی بدخشان است که 74 سال سن دارد. اما خلاقیت و کارهای ادبی او باعث شده که در میان فرهنگیان و نویسندگان بدخشان هم‌چنان بدرخشد. مجموعه جدید شعرهای او با عنوان نوای بی‌نوایان به تازگی نشر شده است که در آن آقای صیاد زبان و اصطلاحات عامیانه را در شعرهایش آگاهانه و معنادار به کار برده‌است. آقای صیاد به این باور است که استفاده از گفتار، اصطلاحات و ضرب‌المثل‌های مردمی فاصله بین زبان گفتار و نوشتار را کم می‌سازد. او می‌گوید که استفاده از این غنامندی‌های زبان، مردم عادی و نویسندگان و شاعران را باهم نزدیک می‌آورد.

به باور آقای صیاد دوبیتی‌ها، داستان‌ها، اصطلاحات و ضرب‌المثل‌های مردمی/عامیانه،  بخشی از تاریخ، فرهنگ و زبان و هویت تاریخی-فرهنگی ماست. اگر این داشته‌ها جمع‌آوری و در متون استفاده نگردد، با گذر زمان از یادها محو می‌شود.

نویسندگان دیگر می‌گویند که شعر معاصر افغانستان زیر تأثیر فکرهای جدیدی قرار گرفته‌اند که بر اثر موج جهانی‌شدن و پیشرفت فن‌آوری ارتباطات در این کشور وارد شده‌اند. به نظر آنها این نظریه‌ها نیاز به بحث و درک عمیق‌تر دارند و متاسفانه، تا هنوز در فضای فکری و فرهنگی ما به خوبی هضم نشده‌اند. در نتیجه، سبب شده‌است که شعر معاصر فارسی دری از غنامندی ادبیات کلاسیک فاصله بگیرد و ریشه‌‌ای عمیقی در فرهنگ و زمینه‌ی تاریخی زندگی این مردم نداشته باشد.

اما مجموعه‌ی شعرهای آقای صیاد افراد بیشتری را به تفکر درباره‌ی غنامندی زبان‌شان وادار خواهد کرد و رجوع به داشته‌ها و نمادهای محلی و درک زیبایی‌شناسی سنتی ادبیات و شعر معاصر افغانستان را زیباتر و غنی‌تر خواهد ساخت.B1

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.